İnsanımızın, Allah'ın muradı olan özgür bireyler hâline gelebilmesi ve özgürce kendi inancını ya da inançsızlığını yaşaması için devletimiz var.
Devletimiz kadim devlet, eyvallah; ama hepsi de Cumhuriyeti var etmek için kurulmuşlar.
Cumhuriyet, halka kendini yönetebilme, kendi gelecek ve istikametini belirleyebilme şansını vermek için var.
Cumhuriyet, kurulan bütün Türk devletlerinin en ekmeli ve zirvesi; kuşkusuz büyük nimet, kadri bilinemeyen.
Cumhuriyeti kuranlar, yani ülkeyi işgalden kurtaranlar, çoğu savaş esnasında evlat, kardeş, baba, anne kaybetti; ama acıya teslim olmadı, esareti bitirene dek savaştı.
Besim Atalay, kendi annesini ve kız kardeşini işgalci Yunanlılar şehit ettiği hâlde özgürlük savaşını bırakmadı.
Turgut Özakman'ın eserlerini okurken çoğu yerde ağladık; özgürlük savaşçılarının yaşadığı acılara.
Emperyalizm ve ayağına uydurduğu koca devletlere karşı kazanılan özgürlük ve kurtuluş savaşı zaferi, Cumhuriyet ilanı ile taçlandı ve yeni zaferlere yol açtı.
Çanakkale Harbinde, Kurtuluş Savaşında büyük acılar yaşayan insanlar, Cumhuriyetin ilanı ile acılarını unutup bayram kutladılar.
Demokrasi ve hukuk, Cumhuriyetin kurulduğu tarihteki imkânlar ile çok daha zordu; ama bugünkü teknik ve teknolojik imkânlar ile çok daha kolay.
İnsan yönetiminin ilmini bilmeden yönetime geçersen zulümle yönetirsin.
İnsanların yeterince aydınlatıldığı ve adayların da halka sorularak belirlendiği bir zeminde seçim yapmak neden zor bu devirde?
Cumhuriyetten murat, aydınlanmış bir halkın kendini sevk ve idare etme sanatı.
Emperyalizm ile savaşmak sadece halk desteği ile mümkün iken, halkı emperyalizme karşı aydınlatıp bilemeyen, emperyalizm ile savaş hâlinde olamaz.
Cumhuriyetin kuruluş felsefe ve ilkelerinden neredeyse tamamen ayrıldık ve kavram tanımlamaları bile doğru dürüst aktarılmadı.
Kuruluş felsefemizde de olan Türk milliyetçiliğini anlamış gibi durmuyor siyasetimiz, maalesef.
Türklük bir şuur, bir kültür, bir anlayıştır; kafa tası ile falan uzak yakın ilgisi yok.
Cumhuriyeti kuranlar, kendilerini Türk diye tanımlayan, asil kanı damarında hisseden insanlar idi ve onlar kadar büyük Türkler aramızda yok; çıkaramadık onlar kadar büyük insanlar.
TBMM'de ülke için can vermeye hazır kaç tane milletvekilinin çıkar?
Murat edilen millet meclisi ortaya çıkartılmış olmuyor.
Adil ve demokratik bir zeminde aydınlanmış insanların seçtiği gerçek milletvekillerinden oluşan bir millet meclisine ancak millî ve gazi meclis diyebiliriz.
Cumhuriyet halifeliği kaldırmış değil; ortada halife olmadığına göre halifeliği bizzat halife ya da bizzat Allah kaldırmış demektir.
Halifelik kaldırılabilen bir makam değildir; TBMM'nin şahsı maneviyesine emanet edilmiştir.
Halifelik varken de Müslüman başsız idi; bu bir gerçek. Halifelik en başta Sakife'de sekiz on kişi halife seçildiği gün kaldırılmış gibiydi.
Aramızda Kâzım Karabekir, Fevzi Çakmak ya da Nuri Conker ya da Elmalılı Hamdi büyüklüğünde bile insan yok; onlar bile had görmemiş ise halifeliği bugün kim görebilir?
Cumhuriyeti kuranlar, halifeyi Allah'ın seçtiğine inanan insanlardı ve aralarından halife seçmeye kalkmayıp halifeliği TBMM'ye emanet ettiler.
Elimize yetki verilse halifelik kurmaya mı gideceğiz? Suudlar veya BAE ile mi veya İran'la mı kuracağız halifeliği? Olacak iş değil şu ortam ve şartlarda.
Cumhuriyet ne dine karşı ne maneviyata karşı; bilakis dinimizin de maddiyat ve maneviyatımızın da koruyucusudur.
Kimsesizlerin kimsesi Cumhuriyet, ilelebet kimsesizleri ile beraber var olacak, payidar kalacaktır.